Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6

Górna granica 95% przedziału ufności dla stosunku częstości była mniejsza niż margines niezależności wynoszący 1,15, a zatem indakaterol-glikopironium wykazał nie gorsze działanie salmeterolu-flutikazonu w odniesieniu do rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. W zmodyfikowanej populacji, w której stosowano zamiar leczenia, ustalono również gorsze traktowanie (odsetek wszystkich zaostrzeń POChP, 3,59 [95% CI, 3,29 do 3,92] w grupie z indakaterolem glikopironium vs. 4,09 [95% CI, 3,75 do 4,46] w grupie leczonej grupa salmeterol-flutikazon, współczynnik szybkości 0,88, 95% CI, 0,82 do 0,94, P <0,001) (Figura 2A). Podobne wyniki zaobserwowano w dodatkowych analizach wrażliwości przeprowadzonych z dodaniem danych dotyczących zaostrzeń i czasu obserwacji od pacjentów, którzy przerywali leczenie wcześniej (dalsze szczegóły podano w Tabeli S4 i Rozdziale 4 w Dodatku Uzupełniającym). W analizie wtórnej pierwotnego wyniku, który został skorygowany dla wielokrotnego testowania, indakaterol-glikopironium wykazał wyższość salmeterolu-flutikazonu w zmniejszaniu rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. Zarówno w populacjach obejmujących protokół, jak i w zmodyfikowanej populacji, górne granice tych samych 95% przedziałów ufności dla współczynnika szybkości były mniejsze niż (Figura 2A).
Drugorzędne wyniki
Analizy wszystkich innych wyników skuteczności przeprowadzono w zmodyfikowanej populacji, która miała zamiar leczyć. Grupa indakaterol-glikopironium miała dłuższy czas do pierwszego zaostrzenia niż grupa salmeterol-flutikazon (mediana, 71 dni [95% CI, 60 do 82] w porównaniu do 51 dni [95% CI, 46 do 57]; 0,84 [95% CI, 0,78 do 0,91], co stanowi 16% mniejsze ryzyko, P <0,001) (Figura 2B). Roczna stopa umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń POChP (tj. Zaostrzeń wymagających korzystania z usług opieki zdrowotnej) była o 17% niższa w grupie indakaterologlikopironium niż w grupie salmeterol-flutikazon (0,98 [95% CI, 0,88 do 1,10] vs. 1,19 [95% CI, 1,07 do 1,32], współczynnik szybkości, 0,83, 95% CI, 0,75 do 0,91, P <0,001) (ryc. S5B w dodatkowym dodatku). Grupa indakaterol-glikopironium miała dłuższy czas do pierwszego umiarkowanego lub ciężkiego zaostrzenia niż grupa salmeterol-flutikazon (127 dni [95% CI, 107 do 149] w porównaniu z 87 dniami [95% CI, 81 do 103]; stosunek 0,78 [95% CI, 0,70 do 0,86], co stanowi o 22% mniejsze ryzyko, P <0,001) (rysunek 2B); ponieważ u mniej niż 50% pacjentów w grupie z indakaterolem glikopironium wystąpiło zaostrzenie, czas, w którym co najmniej 25% pacjentów miało pierwsze umiarkowane lub ciężkie zaostrzenie obliczono zamiast mediany czasu. Ponadto, grupa indakaterol-glikopironium miała znacznie dłuższy czas do pierwszego ciężkiego zaostrzenia niż grupa salmeterol-flutikazon, z 19% niższym ryzykiem (współczynnik ryzyka, 0,81, 95% CI, 0,66 do 1,00, P = 0,046) (Figura 2B). Roczna liczba ciężkich zaostrzeń POChP wynosiła 0,15 (95% CI, 0,11 do 0,19) w grupie z indakaterolem glikopironium i 0,17 (95% CI, 0,13 do 0,22) w grupie salmeterol-flutikason (wskaźnik częstości 0,87; 95% CI 0,69 do 1,09, P = 0,23). Liczbę zaostrzeń w zależności od ciężkości podano w tabeli S5 w dodatkowym dodatku.
Rysunek 3
[patrz też: ptg rekomendacje, indakaterol, przychodnia medycyny pracy szczecin ]

Powiązane tematy z artykułem: indakaterol przychodnia medycyny pracy szczecin ptg rekomendacje