Jakość życia z terapią defibrylacyjną lub Amiodaron w niewydolności serca ad 5

Nie było również znaczących różnic w żadnym punkcie pomiędzy grupą amiodaronową a grupą placebo w zakresie fizycznego funkcjonowania serca. Dobre samopoczucie psychiczne nie różniło się istotnie pomiędzy grupą ICD a grupą placebo na początku pod względem MHI-5 (mediana wyników 76 w obu grupach, P = 0,17), ale było lepsze w grupie ICD niż w grupie placebo po 3 miesiącach (mediana punktów, odpowiednio 80 i 76, P = 0,01) i 12 miesięcy (mediana punktów, odpowiednio 80 i 76, P = 0,003). Po 30 miesiącach nie było istotnej różnicy między dwiema badanymi grupami (mediana wyniku 76 w obu grupach, p = 0,79) (tabela 2 i wykres 2b). W porównaniu między grupami amiodaron i grupami placebo nie zaobserwowaliśmy znaczących różnic w żadnym momencie podczas obserwacji na podstawie MHI-5.
Dla każdej z sześciu pozostałych skal SF-36 przynajmniej jedno porównanie przedziałowe (tj. Po 3 miesiącach, 12 miesiącach lub obu) wykazało znacząco lepsze wyniki w grupie ICD. Jednak wartości były klinicznie podobne i nie różniły się istotnie w punkcie wyjściowym ani po 30 miesiącach w żadnej z tych skal (Tabela Dodatkowego Dodatku, dostępna wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). W porównaniu z pacjentami z grupy placebo, osoby z grupy amiodaron osiągały znacząco wyższe wartości wskaźnika bólu SF-36 we wszystkich czterech punktach czasowych.
Na początku badania pacjenci zgłaszali średnio około 2 dni w łóżku i od 8 do 9 dni z niepełnosprawnością w ciągu poprzedzających 42 dni. Ponadto 86% pacjentów było w stanie prowadzić samochód, 92% mogło samodzielnie zarządzać swoimi finansami, a 27% było zatrudnionych poza domem. Nie byliśmy w stanie wykryć wpływu terapii ICD w porównaniu z placebo na liczbę dni w łóżku lub dni niepełnosprawności lub na odsetek pacjentów, którzy byli w stanie prowadzić samochód, zarządzać swoimi finansami lub utrzymywać zatrudnienie w okresie obserwacji. Kropka.
Wyniki Minnesota Living with Heart Failure były podobne w punkcie wyjściowym w grupie ICD i grupie placebo (mediana punktów, odpowiednio 41 i 43, P = 0,77). Wyniki były ogólnie lepsze (tj. Niższe) w grupie ICD niż w grupie placebo po 3 miesiącach (mediana wyników, odpowiednio 30 i 36, P = 0,006), po 12 miesiącach (mediana punktów, odpowiednio 32 i 36; P = 0,07) i po 30 miesiącach (mediana punktów, odpowiednio 32 i 36, P = 0,05).
Pomiary użyteczności czasowej wyniosły 0,80 na początku badania we wszystkich trzech grupach badawczych; nastąpiła znacząca poprawa w grupie ICD w grupie placebo po 3 miesiącach, ale nie w żadnym innym punkcie czasowym. W skali od 0 (najgorsza) do 100 (najlepsza) pacjenci z grupy ICD ocenili ogólny stan swojego zdrowia bardziej niż osoby z grupy placebo po 3 miesiącach (mediana wyników, odpowiednio 75 i 70, P = 0,002) i po 12 miesiącach (mediana wyników, odpowiednio 75 i 70, P = 0,05), ale nie było znaczącej różnicy po 30 miesiącach (mediana 70 punktów w obu grupach, P = 0,18).
Wpływ wstrząsów ICD na jakość życia
Rysunek 3. Rycina 3. Wpływ wstrząsów ICD na jakość życia pacjentów. Pacjentów w grupie wszczepialnego defibrylatora-kardiowertera (ICD), którzy otrzymali wstrząs ICD w ciągu miesiąca przed zaplanowaną oceną jakości życia, porównano z pacjentami, którzy nie otrzymali wstrząsu
[przypisy: psycholog Kraków, psycholog poznań, Upadłość transgraniczna ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane tematy z artykułem: psycholog Kraków psycholog poznań Upadłość transgraniczna