Podsluzówka (submucosa) dwunastnicy

Wyrazem zdolności chłonnych są tutaj drobne (0,5-1,5 mm) wyniosłości śluzówki, zwane – kosmkami jelitowymi (rilli intestinales), pojawiające się dopiero u ssaków. Posiadają one kształt walcowatych lub stożkowatych brodawek, okrytych nabłonkiem i zawierających w swym wnętrzu miocyty gładkie, odchodzące od mięśniówki śluzówkowej (muscularis mucosae) oraz ośrodkowe naczynie chłonne (vas centralis), do którego nabłonek przekazuje wchłonięte części pokarmowe. Rozumie się samo przez się, że dzięki obecności miocytów gładkich kosmki są kurczliwe, wskutek czego wielkość powierzchni chłonnej jelita może podlegać wahaniu in plus albo in minus pod naciskiem najrozmaitszych czynników. Podśluzówka (submucosa) dwunastnicy, a w równym stopniu i jelita cienkiego, zawiera liczne początkowe i końcowe naczynia krwionośne oraz gęsty-splot podśluzówkowy Meissnera (lexus submucosus feissneri), będący w stałej łączności zarówno z chemoreceptorami jak i ze splotem Auerbacha mięśniówki. Obydwa te sploty (co do których nie wiadomo, jak dzielą między sobą kompetencje) regulują funkcje wydzielnicze i chłonne jelita oraz jego motorykę. Całą podśluzówkę cechuje obfitość limfocytów, tworzących w licznych punktach dwunastnicy i jelita cienkiego skupienia, zwane grudkami chłonnymi -t noduii lymphatici) . Wyższą postacią organizacyjną są – płytki chłonne Peyera (no duli aggregati Peyeri), składające się z pewnej ilości grudek i występujące częściej w jelicie cienkim właściwym. [więcej w: asumin, Pompy insulinowe, donepezil ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin donepezil Pompy insulinowe