Wzmozone powstawanie przeciwcial

Wzmożone powstawanie przeciwciał, które jest znacznie sprawniejsze u zwierząt uodpornionych niż u normalnych, jest wyrazem zmienionego oddziaływania tkanek i gotowości obronnej ustroju na powtórne zakażenia. Można o tym sądzić z odczynów serologicznych. Jeżeli np. miano aglutynacyjne (największe rozcieńczenie surowicy, kiedy ujawnia się jeszcze aglutynacja) dla duru brzusznego wynosiło 1:80 u ludzi, którzy nie chorowali na dur brzuszny, lecz zostali przeciw niemu szczepieni, to u ludzi, którzy dawno chorowali na dur brzuszny, szczepienie ochronne wywołuje . podniesienie się miana aglutynacyjnego do 1:640. Continue reading „Wzmozone powstawanie przeciwcial”

Sluzówka zoladkowa

Śluzówka żołądkowa (mucosa gastrica), widziana od strony światła żołądka, wykazuje szereg fałdów podłużnych, ciągnących się od wpustu w kierunku odźwiernika. Fałdy te, zwane fałdami śluzówkowymi (plicae mucosae), ulegają wygładzeniu przy znaczniejszym wypełnieniu żołądka treścią pokarmową. Obecność tych fałdów świadczy, że śluzówka jest rozrośnięta jak gdyby -ponad- miarę, co jest niezbędne przy tak wielkich wahaniach w sianie wypełnienia żołądka. Sam proces fałdowania i wygładzania się jest umożliwiony dzięki obecności podśluzówki (submucosa) o wiotkim utkaniu. Zabarwienie śluzówki prawidłowej jest różowawe, żółtawe, a niekiedy popieliste. Continue reading „Sluzówka zoladkowa”

Miesniówka zoladkowa

Mięśniówka zołądkowa (m uscularie) składa się zasadniczo z dwóch warstw: z warstwy zewnętrznej – podłużnej (longitudinalis), skupiającej się Mięśniówka żołądka spełnia dwojakie zadania. Przede wszystkim, dzięki niej żołądek stale wykonywa – ruchy perystaltyczne, których fala posuwa się od wpustu w kierunku odźwiernika . Podczas głodowania dochodzi zwykle do powstania hyperperystaltyki, którą się odczuwa jako niemiłe skurcze. W przypadkach zatrucia, żołądek broni się, wzbudzając w swej mięśniówce ruchy perystaltyczne, doprowadzające do wymiotów (p. przełyk). Continue reading „Miesniówka zoladkowa”

Wspominajac o tak znacznej dlugosci jelita, trzeba wyjasnic jej znaczenie

Tymi kolejnymi odcinkami są: -dwunastnica (duodenum),-jelito cienkie (intestinum tenue),-okrężnica (colon), i wreszcie-odbytnica (rectum. ) . Rozpatrzymy ich budowę w podanym porządku. Wspominając o tak znacznej długości jelita, trzeba wyjaśnić jej znaczenie. Otóż jest rzeczą ze wszech miar pożądaną, aby miazga pokarmowa mogła się zetknąć na możliwie rozleglej powierzchni ze ścianą jelita. Continue reading „Wspominajac o tak znacznej dlugosci jelita, trzeba wyjasnic jej znaczenie”

U ssaka doroslego trzustka ma ksztalt nieprawidlowej bryly

U ssaka dorosłego trzustka ma kształt nieprawidłowej bryły (wydłużonej u Canidae), pozostającej w związku z pętlą dwunastniczą . W skład miąższu trzustki wchodzą d wie tkanki o zgoła odmiennym charakterze. Tkanka trzustkowa zewnątrz wydzielnicza kształtuje się pod postacią pęcherzyków, zawieszonych na drobnych przewodach wydzielniczych. Te ostatnie uchodzą do ciągnącego się wzdłuż trzustki przewodu trzustkowego Wirsunga (ductus pancreaticus Wirsungi) oraz do krótszego-przewodu trzustkowego dodatkowego (ductus pancreaticus accessorius Santorini), które zresztą pozostają między sobą w związku. Związek przewodów wydzielniczych trzustki z dwunastnicą może przedstawiać się trojako: a) u Homirudae, Primates i u Equidae przewód Wirsunga otwiera się wspólnie wraz z przewodem żółciowym (ductus choledochus) wątroby na brodawce dwunastniczej większej, przewód zaś dodatkowy kończy się w dwunastnicy ujściem samodzielnym; b) u Borinae i u Suinae przewód Wirsunga traci łączność z przewodem żółciowym, a sok trzustkowy spływa do dwunastnicy samoistnym przewodem dodatkowym i wreszcie – c) u Caprinae i u Carnirora przewód dodatkowy podlega uwstecznieniu, wydzielina zaś trzustki płynie wyłącznie przewodem Wirsunga, uchodzącym wspólnie z przewodem żółciowym do dwunastnicy. Continue reading „U ssaka doroslego trzustka ma ksztalt nieprawidlowej bryly”

Dezaktywacja hipogonadyzmu KISS1 i hipogonadyzmu hipogonadotropowego

Hormon uwalniający gonadotropinę (GnRH) jest centralnym regulatorem gonadotropin, które stymulują funkcję gonad. Neurony podwzgórza wytwarzające kisspeptynę i neurokininę B stymulują uwalnianie GnRH. Inaktywacja mutacji w genach kodujących ludzki receptor kisspeptyny (KISS1R, dawniej zwany GPR54), neurokininę B (TAC3) i receptor neurokininy B (TACR3) powoduje niepowodzenie pokwitania. Jednakże, mutacje ludzkiej utraty kisspeptyny nie zostały opisane, a sprzeczne wyniki odnotowano u myszy z wyłączonym buziakiem 1. Continue reading „Dezaktywacja hipogonadyzmu KISS1 i hipogonadyzmu hipogonadotropowego”

Perspektywa bazująca na rejestrze, aktywny nadzór nad bezpieczeństwem urządzeń medycznych cd

Wykluczyliśmy pacjentów, u których wszczepiono wewnątrzaortalną pompę balonową lub urządzenie wspomagające komorę, tych, u których zastosowano nietrzymały dostęp tętniczy, tych, u których zastosowano więcej niż jedno urządzenie zamykające naczynia, oraz tych, u których wykonano zamknięcie naczyniowe. nie ma elementu wszczepialnego. Zgrupowaliśmy urządzenia zamykające naczynia, które mają identyczne mechanizmy działania i identyczne wszczepione materiały w rodziny urządzeń w celu zwiększenia mocy analitycznej (tabela S1 w dodatkowym dodatku). Pierwszorzędowym skutkiem bezpieczeństwa było wystąpienie jakiegokolwiek powikłania naczyniowego, które było połączeniem krwawienia dostępu, wymagającego leczenia, krwiaka dostępowego wymagającego leczenia, krwawienia z przestrzeni zaotrzewnowej lub jakiegokolwiek powikłania naczyniowego wymagającego interwencji. Drugorzędnymi punktami końcowymi bezpieczeństwa były krwawienie w miejscu dostępu wymagające leczenia i transfuzji krwi po zabiegu. Continue reading „Perspektywa bazująca na rejestrze, aktywny nadzór nad bezpieczeństwem urządzeń medycznych cd”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 8

Spadek w czasie stosowania leków ratunkowych był również większy w grupie indakaterologlikopironium niż w grupie salmeterol-flutikazon. (Dodatkowe szczegóły dotyczące tych drugorzędnych wyników znajdują się na rys. S7, tabelach S6 i S7 oraz sekcji 4 w dodatkowym dodatku). Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 8”

Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A. ad 6

Zastosowaliśmy dwa modele wielowymiarowe: w pierwszym, w tym wiek, mutacja, kraj i poprzednia ekspozycja na składniki krwi, współczynnik ryzyka wynosił 1,95 (95% CI, 1,21 do 3,15). W modelu skorygowanym o wiek, mutację, historię kraju i rodzin współczynnik ryzyka wynosił 1,88 (95% CI, 1,16 do 3,04). W przypadku inhibitorów o wysokim mianie model uwzględniający wiek, mutację, poprzednią ekspozycję i kraj dał współczynnik ryzyka 1,73 (95% CI, 0,97 do 3.10); w drugim modelu wielowymiarowym współczynnik ryzyka wynosił 1,64 (95% CI, 0,91 do 2,95). Rysunek 3. Rysunek 3. Continue reading „Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A. ad 6”

Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A. czesc 4

Przeprowadzono analizę przeżycia z liczbą dni ekspozycji jako zmienną czasową. Łączne przypadki, ogółem i w zależności od grupy leczenia, oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. Przedziały ufności były oparte na asymptotycznych standardowych błędach funkcji przeżycia. Częstość inhibitorów w dwóch grupach leczenia porównano za pomocą modeli regresji Coxa; była to pierwotna analiza, przy czym współczynnik hazardu stanowił podstawową miarę efektu. Przedziały ufności dla współczynników ryzyka zostały skonstruowane ze standardowymi błędami pochodzącymi z modelu. Continue reading „Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A. czesc 4”