Odpornosc bierna

Odporność bierna Prócz odporności czynnej istnieje jeszcze inna odporność, mianowicie odporność bierna. Powstaje ona po wprowadzeniu do ustroju przeciwciał, które wytworzyły się w innym ustroju. Te przeciwciała, powstałe w innych zakażonych ustrojach, przenosimy z surowicą krwi do takiego ustroju, w którym chcemy przeciwdziałać samym zarazkom lub ich jadom. Odporność bierna jest więc odpornością humoralną i może być wrodzona, czyli nabyta w życiu płodowym. W tych razach przeciwciała znajdujące się we krwi matki przechodzą do ustroju płodu. Continue reading „Odpornosc bierna”

ODPORNOSC, TKANKOWA

ODPORNOŚĆ, TKANKOWA Stwierdzono również, że istnieje odporność tkankowa. Do badań w tym kierunku przyczynił się Besredka. Twierdzi on, że odporność tkankowa, jest źródłem odporności ogólnej. Twierdzenie swoje oparł autor a tym; że jeżeli królikowi wstrzyknąć zarazki czerwonki, to powstaje choroba i królik ginie. Badanie bakteriologiczne takiego królika wykazuje, że ani we krwi, ani w innym narządzie nie stwierdza się pałeczek czerwonki, lecz stwierdza się je wyłącznie w jelicie grubym. Continue reading „ODPORNOSC, TKANKOWA”

Budowa zoladka

Inaczej ma się rzecz w przypadkach szczególnych, gdy rodzaj pokarmu danego ssaka stwarza takie lub inne obciążenie śluzówki żołądkowej. Poniżej podaję przegląd ważniejszych form zróżnicowania żołądka, w kolejności wzrastającego powikłania jego budowy. Główne różnice polegają na odmiennej budowie nabłonka i na niejednakowym zasięgu gruczołów, co razem biorąc wpływa i na kształt zewnętrzny tego narządu. Budowa żołądka, którą opisałem powyżej, cechuje nie tylko większość Owadożernych. Z niewielkimi odchyleniami występuje ona także u Chiroptera, Camivora , Primates i Hominidae. Continue reading „Budowa zoladka”

Zoladek posiadajacy sluzówke pokryta nablonkiem

Żołądek posiadający śluzówkę pokrytą nabłonkiem jednowarstwowym cylindrycznym zwie się – żołądkiem prostym (rentriculus simplex), natomiast żołądek posiadający zarówno część gruczołową jak i część przedsionkową, będziemy nazywać – żołądkiem złożonym (rentriculus compositus). Na krzywiźnie większej, niedaleko od wpustu, widnieje u Świniowatych spory – zachyłek żołądkowy (diverticulum. veruriculc), którego wnętrze jest wysiane śluzówką o gruczołach typu wpustowego. Pozostałe rodzaje gruczołów są przesunięte przez część przedsionkową w kierunku odźwiernika. Z powyższego wynika, że żołądek Świniowatych należy do typu złożonego, powikłanego obecnością wspomnianego zachyłka żołądkowego o znaczeniu niewyjaśnionym. Continue reading „Zoladek posiadajacy sluzówke pokryta nablonkiem”

Miesniówka zoladkowa

Mięśniówka zołądkowa (m uscularie) składa się zasadniczo z dwóch warstw: z warstwy zewnętrznej – podłużnej (longitudinalis), skupiającej się Mięśniówka żołądka spełnia dwojakie zadania. Przede wszystkim, dzięki niej żołądek stale wykonywa – ruchy perystaltyczne, których fala posuwa się od wpustu w kierunku odźwiernika . Podczas głodowania dochodzi zwykle do powstania hyperperystaltyki, którą się odczuwa jako niemiłe skurcze. W przypadkach zatrucia, żołądek broni się, wzbudzając w swej mięśniówce ruchy perystaltyczne, doprowadzające do wymiotów (p. przełyk). Continue reading „Miesniówka zoladkowa”

U Equidae zoladek jest wzglednie maly

U Equidae żołądek jest względnie mały (pojemność 6-15 litrów), niektóre bowiem funkcje jego przejmuje jelito ślepe. Żołądek Koniowatych jest żołądkiem złożonym, składającym się z dwóch części, których granicę stanowi na powierzchni wewnętrznej żołądka tzw. -krawędź strzępiasta (margo plicatus), Część początkową żołądka tworzy – część przedsionkowa (pars vestibularie), a nieco większa-część gruczołowa (pars gland,laris) rozpościera się od krawędzi strzępiastej aż do odźwiernika. Granica między tymi częściami zaznacza się na krzywiźnie mniejszej głębokim-wcięciem kątowym {incisuta angularis) . Analogiczne wcięcie, widniejące na krzywiźnie większej nazywamy – wcięciem granicznym (incisura marginalie). Continue reading „U Equidae zoladek jest wzglednie maly”

Okolica zwacza

Na przedzie, na pograniczu z czepcem, poprzez ścianę górną otwiera się przetyk. Okolica żwacza wyosobnia się tutaj lekko, jako- przedsionek żwaczowy (atrium ruminis), Koniec tylny żwacza jest rozszczepiony za pośrednictwem głębokiego, poziomego – wcięcia tylnego (incisura post. ) na dwa obszerne zachyłki: – worek górny(saccus sup. ) i worek dolny (saccus inf. ). Continue reading „Okolica zwacza”

Dwunastnica

Dwunastnica (duodenum) jest pierwszym odcinkiem jelita cienkiego, zasługującym z wielu względów na wyodrębnienie . Omawiając żołądek, stwierdziliśmy, że jest on nie tylko zbiornikiem pokarmu, ale w równej mierze i gruczołem trawiennym, zamkniętym w ścianach żołądka i z tego powodu przyjmującym postać blaszkowatą. Podobnie i dwunastnica jest nie tylko przewodem, ale jednocześnie ośrodkiem gruczołotwórczym, tworzącym dwa niezwykle ważne gruczoły: wątrobę (hepar) i trzustkę (panoreas) . Obydwa te gruczoły, aczkolwiek zespolone z przewodem pokarmowym, nie są jednak wyłącznie gruczołami trawiennymi, pełnią bowiem ponadto i funkcje wewnątrzwydzielnicze, dokrewne, zasiąg więc ich działania obejmuje cały ustrój. Niewątpliwie było to jednym z powodów dla których zarówno wątroba jak i trzustka wyosobniły się ze ścian dwunastnicy, przyjmując postać narządów quasi samoistnych, które tylko swymi przewodami wydzielniczymi są nadal związane z podłożem macierzystym. Continue reading „Dwunastnica”

U ssaka doroslego trzustka ma ksztalt nieprawidlowej bryly

U ssaka dorosłego trzustka ma kształt nieprawidłowej bryły (wydłużonej u Canidae), pozostającej w związku z pętlą dwunastniczą . W skład miąższu trzustki wchodzą d wie tkanki o zgoła odmiennym charakterze. Tkanka trzustkowa zewnątrz wydzielnicza kształtuje się pod postacią pęcherzyków, zawieszonych na drobnych przewodach wydzielniczych. Te ostatnie uchodzą do ciągnącego się wzdłuż trzustki przewodu trzustkowego Wirsunga (ductus pancreaticus Wirsungi) oraz do krótszego-przewodu trzustkowego dodatkowego (ductus pancreaticus accessorius Santorini), które zresztą pozostają między sobą w związku. Związek przewodów wydzielniczych trzustki z dwunastnicą może przedstawiać się trojako: a) u Homirudae, Primates i u Equidae przewód Wirsunga otwiera się wspólnie wraz z przewodem żółciowym (ductus choledochus) wątroby na brodawce dwunastniczej większej, przewód zaś dodatkowy kończy się w dwunastnicy ujściem samodzielnym; b) u Borinae i u Suinae przewód Wirsunga traci łączność z przewodem żółciowym, a sok trzustkowy spływa do dwunastnicy samoistnym przewodem dodatkowym i wreszcie – c) u Caprinae i u Carnirora przewód dodatkowy podlega uwstecznieniu, wydzielina zaś trzustki płynie wyłącznie przewodem Wirsunga, uchodzącym wspólnie z przewodem żółciowym do dwunastnicy. Continue reading „U ssaka doroslego trzustka ma ksztalt nieprawidlowej bryly”