Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP cd

Dodatkowe szczegóły znajdują się w sekcji 2 i tabeli S1 w dodatkowym dodatku. Mierniki rezultatu
Głównym celem tego badania było wykazanie, że indakaterol-glikopironium nie będzie mniejszy niż salmeterol-flutikazon w zmniejszaniu częstości zaostrzeń POChP. Pierwszorzędowym wynikiem była roczna stopa wszystkich zaostrzeń POChP (łagodna, umiarkowana lub ciężka). Ważnym celem drugorzędnym, gdyby można było ustalić nie gorsze działanie, było wykazanie, czy indakaterol-glikopironium będzie lepszy od salmeterolu-flutikazonu w zmniejszaniu rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP.
Protokół zawiera listę 27 drugorzędnych miar wyniku; przedstawiamy dane dla 19 z tych wyników tutaj oraz w sekcjach 4 i 5 w dodatkowym dodatku. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP cd”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6

Górna granica 95% przedziału ufności dla stosunku częstości była mniejsza niż margines niezależności wynoszący 1,15, a zatem indakaterol-glikopironium wykazał nie gorsze działanie salmeterolu-flutikazonu w odniesieniu do rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. W zmodyfikowanej populacji, w której stosowano zamiar leczenia, ustalono również gorsze traktowanie (odsetek wszystkich zaostrzeń POChP, 3,59 [95% CI, 3,29 do 3,92] w grupie z indakaterolem glikopironium vs. 4,09 [95% CI, 3,75 do 4,46] w grupie leczonej grupa salmeterol-flutikazon, współczynnik szybkości 0,88, 95% CI, 0,82 do 0,94, P <0,001) (Figura 2A). Podobne wyniki zaobserwowano w dodatkowych analizach wrażliwości przeprowadzonych z dodaniem danych dotyczących zaostrzeń i czasu obserwacji od pacjentów, którzy przerywali leczenie wcześniej (dalsze szczegóły podano w Tabeli S4 i Rozdziale 4 w Dodatku Uzupełniającym). W analizie wtórnej pierwotnego wyniku, który został skorygowany dla wielokrotnego testowania, indakaterol-glikopironium wykazał wyższość salmeterolu-flutikazonu w zmniejszaniu rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 10

Próby pokazały, że reżim 2 razy dziennie ma wpływ na czynność płuc, która jest podobna do obserwowanej w schemacie dawkowania raz dziennie, ale nie przeprowadzono bezpośredniego porównania. W naszym badaniu wykorzystano elektroniczne dzienniki do zgłaszania zaostrzeń, a zatem w tych badaniach odnotowano wyższe wskaźniki wszystkich zaostrzeń niż w większości badań oceniających zaostrzenia, chociaż różnica ta prawdopodobnie nie wpłynie na porównanie leczenia. Ponieważ łagodne zaostrzenia były najczęstszymi zdarzeniami obserwowanymi w tym badaniu, możliwe jest, że włączenie takich zdarzeń mogłoby nas skłonić do stwierdzenia nie gorszej jakości, zakładając brak różnic między leczeniami w odniesieniu do łagodnych zaostrzeń; jednak fakt, że częstości łagodnych zaostrzeń oraz umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń choroby w połączeniu były niższe w grupie indakaterologlikopironium niż w grupie salmeterol-flutikazon, jest uspokajający.
Konsekwentne wyniki zaostrzeń mają poważne implikacje dla postępowania z POChP, szczególnie u pacjentów z zaostrzeniem w wywiadzie. Potwierdzenie tych wyników przy użyciu innych kombinacji długo działających leków rozszerzających oskrzela zapewniłoby dodatkowe dowody w celu wsparcia stosowania pierwszego rzutu schematu LABA-LAMA w tej populacji pacjentów. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 10”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9

Uchwycenie wszystkich zaostrzeń jest główną siłą tego badania i znaleźliśmy bardzo stałą korzyść z podwójnej terapii rozszerzającej oskrzela w zmniejszaniu zaostrzeń wszystkich ciężkości. Analizy post hoc danych z badań schematów glikokortykosteroidów wziewnych LABA dla POChP sugerują, że te schematy są bardziej korzystne w zmniejszaniu częstości zaostrzeń u pacjentów ze zwiększoną liczbą eozynofili we krwi (np. .2%) niż u pacjentów z mniejszą liczbą granulocytów kwasochłonnych .20-22 Sugeruje to, że większa liczba eozynofili może być związana z większą odpowiedzią na wziewne glikokortykosteroidy. Dlatego też badanie FLAME dokonało prospektywnej oceny związku między liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi a wynikami zaostrzeń. W obu podgrupach pacjentów z liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi mniejszą niż 2% i podgrupą pacjentów z liczbą 2% lub większą częstość zaostrzeń o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim oraz wszystkich zaostrzeń była istotnie niższa w grupie przyjmującej indakaterol-glikopironium niż w grupa salmeterol-flutikazon, co sugeruje, że schemat LABA-LAMA jest bardziej skuteczny w zmniejszaniu częstości zaostrzeń niż schemat glikokortykosteroidu wziewnego LABA w obu podgrupach eozynofili. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9”

Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad

S1 w dodatkowym dodatku, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .1-8 Wiele (lub podwójna) diagnoza molekularna obejmuje więcej niż jedną diagnozę kliniczną i więcej niż jedno locus genetyczne (ryc. 1), z których każda dokonuje oddzielnej segregacji. Diagnostyczne sekwencjonowanie całego egzema daje możliwości dostarczenia wglądu w związki między zmiennością genomową multilocus a chorobą. W kilku badaniach serii pacjentów odnotowano występowanie wielu diagnoz molekularnych w pojedynczym genomie w 3,2 do 7,2% przypadków, w których przeprowadzono diagnostykę molekularną, ale dane na temat tego zjawiska z serii dużych przypadków i związanych z nimi konsekwencji klinicznych nie ma (Tabela 9-13 Tutaj opisujemy dużą skalę analizy klinicznej z udziałem pacjentów z wieloma diagnozami molekularnymi i analizą ich fenotypów przy użyciu ustrukturyzowanej ontologii fenotypowej.
Metody
Populacja pacjentów
Przeprowadziliśmy retrospektywną analizę obejmującą 7374 niespokrewnionych pacjentów, którzy zostali skierowani do naszego laboratorium diagnostycznego do analizy sekwencji całego e-genu opartej wyłącznie na próbach lub trio w okresie od października 2011 r. Continue reading „Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad”

Jakość życia z terapią defibrylacyjną lub Amiodaron w niewydolności serca ad 8

Tak więc postrzegane efekty ICD, które pokazujemy, mogą odzwierciedlać postawy badanych lekarzy i pielęgniarek, które zostały przekazane pacjentom, a także przekonania i oczekiwania samych pacjentów. Pacjenci mogą postrzegać ICD zarówno jako elektroniczny koc ochronny, jak i nieprzewidywalne i niekontrolowane źródło dyskomfortu fizycznego i emocjonalnego. W tym niezaślepionym porównaniu zaobserwowaliśmy niewielką poprawę w niektórych dziedzinach jakości życia podczas pierwszego roku obserwacji w grupie ICD. Nie mamy bezpośrednich możliwości określenia, czy te ulepszenia odzwierciedlają skutki takich uprzedzeń. Należy zachować ostrożność przy interpretowaniu znaczących różnic w pomiarach jakości życia w badanych grupach, biorąc pod uwagę liczne testy statystyczne przeprowadzone w tym badaniu. Continue reading „Jakość życia z terapią defibrylacyjną lub Amiodaron w niewydolności serca ad 8”

Znaczenie prognostyczne wstrząsów defibrylacyjnych u pacjentów z niewydolnością serca ad 7

Aplikacja oznacza odpowiedni defibrylator, wstrząs, przedział ufności i nieodpowiedni defibrylator. Szoki ICD pozostały istotnym czynnikiem prognostycznym wyniku wśród pacjentów, którzy przeżyli co najmniej 24 godziny po pierwszym wstrząsie ICD obu typów (ryc. 2). Odpowiedni szok był związany z ryzykiem śmierci zwiększonym o współczynnik 3 (współczynnik ryzyka, 2,99, 95% CI, 2,04 do 4,37, P <0,001). Nieprawidłowy szok był związany z tendencją do zwiększonego ryzyka (współczynnik ryzyka, 1,57; 95% CI, 0,99 do 2,50; P = 0,06). Continue reading „Znaczenie prognostyczne wstrząsów defibrylacyjnych u pacjentów z niewydolnością serca ad 7”

Aliskiren w połączeniu z losartanem w cukrzycy i nefropatii

W raporcie o badaniu Aliskiren w badaniu białkomoczu w cukrzycy (AVOID), przeprowadzonym przez Parvinga i in. (Wydanie z 5 czerwca), istnieją przekonujące dowody na to, że aliskiren, oprócz losartanu, ma znaczący efekt przeciwświądowy, który wspiera potencjalną rolę terapeutyczną inhibitora reniny w nefropatii cukrzycowej. Jednak autorzy nie wskazują konkretnie rodzaju blokera kanału wapniowego, który pacjenci przyjmowali równocześnie. Wykazano, że blokery kanału wapniowego nie będące pochodnymi dihydropirydyny, takie jak diltiazem, mają właściwości antylipurotyczne i renoprotekcyjne.2 Ponieważ ponad 50% pacjentów przyjmowało bloker kanału wapniowego, mogło to częściowo przyczynić się do obserwowanego zmniejszenia białkomoczu. . Continue reading „Aliskiren w połączeniu z losartanem w cukrzycy i nefropatii”

Broń i samobójstwo w Stanach Zjednoczonych ad

Co więcej, zwiększone ryzyko samobójstwa nie tłumaczy się zwiększonymi właściwościami psychopatologicznymi, myślami samobójczymi lub próbami samobójczymi wśród członków gospodarstw posiadających broń. Na uwagę zasługują trzy dodatkowe wnioski z badań kliniczno-kontrolnych. Wyższe ryzyko samobójstwa w domach z bronią palną dotyczy nie tylko właściciela broni, ale także współmałżonka właściciela i dzieci. Obecność broni w domu, bez względu na sposób przechowywania broni, jest czynnikiem ryzyka popełnionego samobójstwa. I istnieje hierarchia ryzyka samobójstwa zgodna z zależnością dawka-reakcja. Continue reading „Broń i samobójstwo w Stanach Zjednoczonych ad”

Austin Flint Murmur

67-letnia kobieta miała 3-miesięczną historię progresywnej duszności wysiłkowej. Jej ciśnienie krwi wynosiło 132/50, a jej tętno wynosiło 74 uderzeń na minutę. Badanie ujawniło pulsowanie o dużej objętości, skurczowy szmer o krótkim wyrzucie kończący się dobrze przed drugim dźwiękiem serca, wczesny rozkurczowy szmer decrecendo i szmer środkowo-diastyczny słyszalny nad wierzchołkiem serca (szmer Austin Flint). W dzieciństwie chorowała na gorączkę reumatyczną. Obraz rezonansu magnetycznego serca ujawnia centralny strumień o dużej prędkości, spowodowany niekompetencją zastawki aortalnej (panel A, strzałki), wystającą do jamy lewej komory. Continue reading „Austin Flint Murmur”