ODPORNOSC, TKANKOWA

ODPORNOŚĆ, TKANKOWA Stwierdzono również, że istnieje odporność tkankowa. Do badań w tym kierunku przyczynił się Besredka. Twierdzi on, że odporność tkankowa, jest źródłem odporności ogólnej. Twierdzenie swoje oparł autor a tym; że jeżeli królikowi wstrzyknąć zarazki czerwonki, to powstaje choroba i królik ginie. Badanie bakteriologiczne takiego królika wykazuje, że ani we krwi, ani w innym narządzie nie stwierdza się pałeczek czerwonki, lecz stwierdza się je wyłącznie w jelicie grubym. Continue reading „ODPORNOSC, TKANKOWA”

Ponizej sklepienia i wpustu rozposciera sie – czesc wpustowa

Na lewo od wpustu (cardia), którego zamykaniem są obarczone pasma przeponowe, otaczające rozwór przełykowy (hiatus oesophageus), widnieje uwypuklenie, które nazywamy-sklepieniem (forni ). U człowieka (w związku z pionizacją jego ciała) wnętrze sklepienia stanowi tzw. -komorę powietrzną (camera pneumatica), wypełnioną stale powietrzem. Poniżej sklepienia i wpustu rozpościera się – część wpustowa (pars cardiaca), która bez wyraźniejszej granicy przechodzi w część główną żołądka, zwaną – dnem(fundue). W prawo od dna daje się wyróżnić ważna – część odźwiernikowa (pars pylorica s. Continue reading „Ponizej sklepienia i wpustu rozposciera sie – czesc wpustowa”

Obecnosc miocytów prazkowanych w rynience przelykowej

Zarówno sklepienie jak i wargi rynienki przełykowej są wyposażone w silną mięśniówkę prążkowaną, pochodzącą z pasem zakończeniowych mięśniówki przełykowej. Obecność miocytów prążkowanych w rynience przełykowej Przeżuwaczy posiada nie wątpliwe znaczenie w biomechanice tej rynienki. Należy zauważyć, że rynienka, jako całość, wykazuje lekki skręt spiralny. Powierzchnia żwacza jest• wysłana śluzówką o nabłonku wielowarstwowym płaskim i jest pozbawiona gruczołów. Śluzówkę tę cechuje ponadto obecność drobnych wyniosłości (u krowy do 10 mm, u owcy do 5 mm), zwanych-brodawkami żwaczowymi (papillae ruminales), służącymi prawdopodobnie do przecierania treści pokarmowej. Continue reading „Obecnosc miocytów prazkowanych w rynience przelykowej”

Wszystko to razem oczywiscie znacznie powieksza powierzchnie wewnetrzna czepca.

Wszystko to razem oczywiście znacznie powiększa powierzchnię wewnętrzną czepca. Znaczenie czepca nie jest dotychczas ostatecznie wyjaśnione Księgi (omasus) stanowią trzecią komorę żołądkową, mającą charakter części przedsionkowej. Posiadają one kształt kulistego worka, umieszczonego po stronie prawej końca przedniego żwacza, bezpośrednio w tyle od czepca. Jest to worek stosunkowo duży u Boridae, natomiast u Tylepoda i p Traguloidea występuje on w stanie zaczątkowym. Księgi łączą się z czepcem przy pomocy – otworu-czepcowo -księgowego (ostium. Continue reading „Wszystko to razem oczywiscie znacznie powieksza powierzchnie wewnetrzna czepca.”

Akt zwrotu pokarmu

Jedną z najważniejszych cech biologicznych Przeżuwaczy jest to, iż spożyty pokarm, poddany w żwaczu złożonym przemianom fermentacyjnym, podlega – zwrotowi (regurgitatio) w kierunku jamy ustnej, aby uległszy tutaj – przeżuciu (ruminatio} udać się poprzez rynienkę przełykową do ksiąg i dalej do trawieńca. Akt zwrotu pokarmu, czyli przesunięcia miazgi pokarmowej z żwacza do przełyku, nie jest funkcją fali antyperystaltycznej żwacza, lecz następuje wskutek spadku ciśnienia wewnątrzprzełykowego, pochodzenia oddechowego. Skórcze mięśniówki żwacza mają na celu jedynie rozmieszczenie karmy oraz przetasowywanie jej. Jelito (intestinum). U odźwiernika żołądkowego (pylorus) rozpoczyna się – jelito (intestinum), kończące się w kroczu-odbytem ( anus}. Continue reading „Akt zwrotu pokarmu”

Czesc wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem koncowym dwunastnicy

Część wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem końcowym dwunastnicy. Istotnie, wygina się ona teraz po raz trzeci w – zgięciu tylnym (flexura posterior, przechodząc na stronę lewą ciała, następnie zmierza ku przodowi, jako – część dogłowowa (pars anterersa), i kończy się w okolicy lewej nerki, u zagięcia dwunastniczo-czczego (flexura duodeno-jejunalis). W ten sposób u wymienionych ssaków dwunastnica kształtuje się pod postacią trzech kolejnych pętli (ansae duodeni), przy czym pierwsza z tych pętli, najlepiej wyrażona, obejmuje swą wklęsłością część trzustki. U różnych ssaków dosyć niejednolicie przedstawia się również stosunek otrzewnej do dwunastnicy. Podczas gdy u Hominidae i w ogóle u Primates dwunastnica jest jelitem bezkrezkowym, to u Ungulata posiada ona krezkę krótką, a u Carnirora natomiast – klezka dwunastnicza (rnesoduodenum ) jest silnie rozwinięta. Continue reading „Czesc wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem koncowym dwunastnicy”

Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha

Drugą kategorią gruczołów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechującą całe jelito cienkie, są gruczoly Liibenkiicha (glae. interstitiales Lieberbiilini). Są to gruczoły cewkowe zawierające w swych odcinkach przydennych komórki wydzielnicze, zwane Komorkami Panetha. Wytwarzają one wydzielinę trawienną – sok jelitowy (succus entericus), wyposażony we wszystkie rodzaje zaczynów (erepsyna, lipaza, amylaza, maltaza, laktaza itp. ) Dwunastnica, podobnie jak i całe jelito cienkie, jest jednak nie tylko narządem wydzielniczym, lecz w równej mierze pełni ponadto funkcje chłonne. Continue reading „Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha”

W dalszym ciagu tkanka zarodkowa róznicuje sie w dwóch kierunkach

W dalszym ciągu tkanka zarodkowa różnicuje się w dwóch kierunkach. Przede wszystkim powstają – pęcherzyki trzyustkowe (acini pancreatici), wytwarzające sok trzustkowy, wlewający się przewodami trzustkowymi do dwunastnicy. Następnie wyosobniają się gromady komórek, zatracające związek z przewodami wydzielniczymi trzustki i tworzące tzw. –wysepki Langenhausa (insulae Langerhansi), stanowiące część dokrewną 1) trzustki. Z powyższych uwag wstępnych należy zapamiętać szczegóły następujące: 1) trzustka jest gruczołem, zarówno zewnątrzwydzielniczym (pęcherzyki trzustkowe), jak i gruczołem dokrewnym (wysepki Langerhansa); 2) wydzielina trzustki uchodzi zasadniczo dwoma przewodami do dwunastnicy: przewodem Wirsunga i przewodem dodatkowym (nie zawsze); 3) przewód Wirsunga wykazuje związek z przewodem wydzielniczym wątroby , umotywowany rozwojem osobniczym. Continue reading „W dalszym ciagu tkanka zarodkowa róznicuje sie w dwóch kierunkach”

Drugim skladnikiem miazszu trzustki sa tzw. Wysepki Langenhansa

Z powyższego wynika, że jedynie w przypadku pierwszym zachowują się i pełnią dalej swą rolę obydwa pierwotne przewody trzustkowe. Drugim składnikiem miąższu trzustki są tzw. Wysepki Langenhansa (insulae Langerhansi), które utraciwszy związek z przewodami wydzielniczymi przeistoczyły się w gruczoł dokrewny, wlewający swą wydzielinę (insulinę) bezpośrednio do krwi. Do wysepek Langerhansa powrócimy w rozdziale poświęconym endokrynologii. Gruczołami dokrewnymi nazywamy gruczoły pozbawione przewodów wydzielniczych i usuwające swą wydzielinę wprost do układu krwionośnego. Continue reading „Drugim skladnikiem miazszu trzustki sa tzw. Wysepki Langenhansa”

Rogowacenie słoneczne AD 3

Pacjentów oceniano pod kątem bezpieczeństwa w dniach 3 (jeśli mieli uszkodzenia na tułowiu lub kończynach) lub 4 (w przypadku zmian na twarzy lub skórze głowy), 8, 15, 29 i 57, i oceniono ich skuteczność w punkcie wyjściowym i na dzień 57. W dwóch badaniach obejmujących zmiany na twarzy i skórze głowy oraz w jednym z dwóch badań obejmujących zmiany na tułowiu lub kończynach, pacjentów, którzy mieli całkowity klirens, obserwowano przez kolejne 12 miesięcy w celu oceny trwałości odpowiedzi i wydarzenia. Oceny badań
Pierwszorzędowym punktem końcowym był całkowity klirenat wszystkich klinicznie widocznych rogowacenia słonecznego w docelowym obszarze leczenia w dniu 57. Częściowy klirens w dniu 57, określony jako zmniejszenie o 75% lub więcej liczby klinicznie widocznych rogowacenia słonecznego w docelowym obszarze leczenia , był końcowym punktem końcowym skuteczności. Continue reading „Rogowacenie słoneczne AD 3”