Szczepionki moga byc proste

Szczepionki mogą być proste, czyli zawierające tylko jeden określony drobnoustrój, lub mogą być złożone, a więc składające się z różnych drobnoustrojów. Zwykle jednorazowe wstrzyknięcie szczepionki nie wystarcza do uodpornienia ustroju; dopiero 3 – 4 dawki, a nawet więcej, mogą wywołać pożądany skutek. Podczas uodporniania szczepionkami występują dwa okresy. Pierwszy okres, tak zwany ujemny, powstaje wskutek związania się z antygenem nielicznych przeciwciał znajdujących się w ustroju, w związku z czym powstaje brak ich we krwi. Ten okres trwa rozmaicie długo. Continue reading „Szczepionki moga byc proste”

ODPORNOSC, TKANKOWA

ODPORNOŚĆ, TKANKOWA Stwierdzono również, że istnieje odporność tkankowa. Do badań w tym kierunku przyczynił się Besredka. Twierdzi on, że odporność tkankowa, jest źródłem odporności ogólnej. Twierdzenie swoje oparł autor a tym; że jeżeli królikowi wstrzyknąć zarazki czerwonki, to powstaje choroba i królik ginie. Badanie bakteriologiczne takiego królika wykazuje, że ani we krwi, ani w innym narządzie nie stwierdza się pałeczek czerwonki, lecz stwierdza się je wyłącznie w jelicie grubym. Continue reading „ODPORNOSC, TKANKOWA”

Obydwie sciany zoladka spotykaja sie ze soba po stronie prawej wzdluz krawedzi

Na przedzie, w miejscu zwanym wpustem (cardia) wchodzi do żołądka przełyk, ujściem zaś jamy żołądka w kierunku dwunastnicy (duodenum)-jest odżwiernik (pylorus). Obydwie ściany żołądka spotykają się ze sobą po stronie prawej wzdłuż krawędzi, zwanej – krzywizną mniejszą (curratura minor), po stronie zaś lewej wzdłuż znacznie dłuższej – krzywizny większej (curratura major). Żołądek jest położony w lewej przedniej części jamy brzusznej, przy czym krzywizna mniejsza jest pierwotnie krzywizną brzuszną, a krzywizna większa krzywizną grzbietową. Przejście żołądka ze swojego położenia pierwotnego do położenia wtórnego, cechującego ssaki dorosłe, nazywamy- skrętem żołądka. Należy zaznaczyć, że ukształtowanie żołądka jest zgoła odmienne u osobnika żywego aniżeli na zwłokach (brak napięcia mięśniówki), a poza tym zmienia się w zależności od stanu czynnościowego (żołądek pusty i żołądek wypełniony, postać fali perystaltycznej itd. Continue reading „Obydwie sciany zoladka spotykaja sie ze soba po stronie prawej wzdluz krawedzi”

Ze zwacza prowadzi do czepca (reticulum) nader obszerny-otwór zwaczowo-czepcowy

Należy przypuszczać, że pierścień, utworzony przez przegrodę poziomą i grzebienie podłużne prawy i lewy jest objawem dążności żwacza do podziału na dwie samoistne komory wtórne. Oczywiście nie wiadomo, czy podział ten kiedyś się urzeczywistni, ale -jest to już inna historia jak powiada Kipling. Zarówno przegroda pozioma jak i obydwa grzebienie podłużne wykazują w swym wnętrzu zgrubienie mięśniówkowe i wysyłają fałdy wtórne. Ze żwacza prowadzi do czepca (reticulum) nader obszerny-otwór żwaczowo-czepcowy (ostium. ruminoreticulare), którego krawędź dolną stanowi słabo zaznaczony – grzebień żwaczowo-czepcowy (crista ruminoreticularisq). Continue reading „Ze zwacza prowadzi do czepca (reticulum) nader obszerny-otwór zwaczowo-czepcowy”

Okolica zwacza

Na przedzie, na pograniczu z czepcem, poprzez ścianę górną otwiera się przetyk. Okolica żwacza wyosobnia się tutaj lekko, jako- przedsionek żwaczowy (atrium ruminis), Koniec tylny żwacza jest rozszczepiony za pośrednictwem głębokiego, poziomego – wcięcia tylnego (incisura post. ) na dwa obszerne zachyłki: – worek górny(saccus sup. ) i worek dolny (saccus inf. ). Continue reading „Okolica zwacza”

W tym typie dwunastnicy rozrózniamy nastepujace czesci

Jest ona położona w okolicy grzbietowej jamy brzusznej i w najprostszym przypadku (np. u Hominidae i w ogóle u Primatess ma postać pętli w kształcie dużej litery C lub litery U. W tym typie dwunastnicy rozróżniamy następujące części: lekko rozszerzoną część początkową, przyodźwiernikową – opuszkę (bulbus duodeni), zmierzającą ku stronie prawej – część poziomą (pars horizontalis), kierującą się ku tyłowi – część zstępującą (pars descendens) i wreszcie zawracającą ku przodowi – część wstępująca (pars ascendens) dwunastnicy, kończącą się :u zagięcia dwunastniczo-czczego. W ramach pętli dwunastniczej jest ujęta głowa trzustki . W tego rodzaju ukształtowaniu dwunastnicy zagięcie dwunastniczo-czcze jest umieszczone w pobliżu opuszki. Continue reading „W tym typie dwunastnicy rozrózniamy nastepujace czesci”

Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha

Drugą kategorią gruczołów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechującą całe jelito cienkie, są gruczoly Liibenkiicha (glae. interstitiales Lieberbiilini). Są to gruczoły cewkowe zawierające w swych odcinkach przydennych komórki wydzielnicze, zwane Komorkami Panetha. Wytwarzają one wydzielinę trawienną – sok jelitowy (succus entericus), wyposażony we wszystkie rodzaje zaczynów (erepsyna, lipaza, amylaza, maltaza, laktaza itp. ) Dwunastnica, podobnie jak i całe jelito cienkie, jest jednak nie tylko narządem wydzielniczym, lecz w równej mierze pełni ponadto funkcje chłonne. Continue reading „Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha”

Drugim skladnikiem miazszu trzustki sa tzw. Wysepki Langenhansa

Z powyższego wynika, że jedynie w przypadku pierwszym zachowują się i pełnią dalej swą rolę obydwa pierwotne przewody trzustkowe. Drugim składnikiem miąższu trzustki są tzw. Wysepki Langenhansa (insulae Langerhansi), które utraciwszy związek z przewodami wydzielniczymi przeistoczyły się w gruczoł dokrewny, wlewający swą wydzielinę (insulinę) bezpośrednio do krwi. Do wysepek Langerhansa powrócimy w rozdziale poświęconym endokrynologii. Gruczołami dokrewnymi nazywamy gruczoły pozbawione przewodów wydzielniczych i usuwające swą wydzielinę wprost do układu krwionośnego. Continue reading „Drugim skladnikiem miazszu trzustki sa tzw. Wysepki Langenhansa”

Rogowacenie słoneczne AD 7

Przebieg czasowy średniej złożonej. Złożony wynik reakcji miejscowej skórnej jest sumą sześciu indywidualnych wyników punktowych lokalnej reakcji skórnej (które wahają się od 0 do 4, z wyższymi liczbami wskazującymi na bardziej poważne reakcje), obliczanych podczas każdej wizyty studyjnej dla każdego pacjenta, z maksymalną liczbą wynik mieszany 24. W przypadku badań dotyczących tułowia lub kończyn pacjentów oceniano w dniach 1, 3, 8, 15, 29 i 57; w przypadku badań twarzy i skóry głowy pacjentów oceniano w dniach 1, 4, 8, 15, 29 i 57. I słupki wskazują błędy standardowe. Continue reading „Rogowacenie słoneczne AD 7”

Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 8

Te wartości graniczne różniły się od tych stosowanych w innych badaniach8,24,25; standardowe kliniczne wartości graniczne pozostają obszarem badań. Przedstawiona korzyść kliniczna w naszym badaniu jest zgodna z ustaleniami z poprzednich raportów, które pokazały, że tryplety są bardziej skuteczne niż schematy dublonów4-8 – szczególnie dwa wcześniejsze badania lenalidomidu-deksametazonu i trzeciego środka względem lenalidomidu-deksametazonu u pacjentów z wczesnym nawrotem szpiczak mnogi.8,24 Jednak wyniki w zakresie odsetka odpowiedzi i mediany czasu przeżycia bez progresji różnią się w badaniach. W naszym badaniu mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła 20,6 miesiąca w grupie otrzymującej iksazomib i 14,7 miesiąca w grupie placebo; w badaniu przeprowadzonym przez Stewarta i wsp., 8 mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła 26,3 miesiąca w grupie, która otrzymywała karfilzomib plus lenalidomid-deksametazon i 17,6 miesiąca w grupie, która otrzymywała samynidomid-deksametazon, oraz w badaniu Loniala i wsp. 24, mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 19,4 miesiąca w grupie, która otrzymywała elotuzumab plus lenalidomid-deksametazon i 14,9 miesiąca w grupie, która otrzymywała samego lenalidomidu-deksametazon. Jednak porównania między próbami są mylone przez różnice w projektach badań, metodach i populacjach pacjentów (np. Continue reading „Doustne Ixazomib, Lenalidomide i Dexamethason dla szpiczaka mnogiego ad 8”