Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad

S1 w dodatkowym dodatku, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .1-8 Wiele (lub podwójna) diagnoza molekularna obejmuje więcej niż jedną diagnozę kliniczną i więcej niż jedno locus genetyczne (ryc. 1), z których każda dokonuje oddzielnej segregacji. Diagnostyczne sekwencjonowanie całego egzema daje możliwości dostarczenia wglądu w związki między zmiennością genomową multilocus a chorobą. W kilku badaniach serii pacjentów odnotowano występowanie wielu diagnoz molekularnych w pojedynczym genomie w 3,2 do 7,2% przypadków, w których przeprowadzono diagnostykę molekularną, ale dane na temat tego zjawiska z serii dużych przypadków i związanych z nimi konsekwencji klinicznych nie ma (Tabela 9-13 Tutaj opisujemy dużą skalę analizy klinicznej z udziałem pacjentów z wieloma diagnozami molekularnymi i analizą ich fenotypów przy użyciu ustrukturyzowanej ontologii fenotypowej.
Metody
Populacja pacjentów
Przeprowadziliśmy retrospektywną analizę obejmującą 7374 niespokrewnionych pacjentów, którzy zostali skierowani do naszego laboratorium diagnostycznego do analizy sekwencji całego e-genu opartej wyłącznie na próbach lub trio w okresie od października 2011 r. Continue reading „Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 10

Próby pokazały, że reżim 2 razy dziennie ma wpływ na czynność płuc, która jest podobna do obserwowanej w schemacie dawkowania raz dziennie, ale nie przeprowadzono bezpośredniego porównania. W naszym badaniu wykorzystano elektroniczne dzienniki do zgłaszania zaostrzeń, a zatem w tych badaniach odnotowano wyższe wskaźniki wszystkich zaostrzeń niż w większości badań oceniających zaostrzenia, chociaż różnica ta prawdopodobnie nie wpłynie na porównanie leczenia. Ponieważ łagodne zaostrzenia były najczęstszymi zdarzeniami obserwowanymi w tym badaniu, możliwe jest, że włączenie takich zdarzeń mogłoby nas skłonić do stwierdzenia nie gorszej jakości, zakładając brak różnic między leczeniami w odniesieniu do łagodnych zaostrzeń; jednak fakt, że częstości łagodnych zaostrzeń oraz umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń choroby w połączeniu były niższe w grupie indakaterologlikopironium niż w grupie salmeterol-flutikazon, jest uspokajający.
Konsekwentne wyniki zaostrzeń mają poważne implikacje dla postępowania z POChP, szczególnie u pacjentów z zaostrzeniem w wywiadzie. Potwierdzenie tych wyników przy użyciu innych kombinacji długo działających leków rozszerzających oskrzela zapewniłoby dodatkowe dowody w celu wsparcia stosowania pierwszego rzutu schematu LABA-LAMA w tej populacji pacjentów. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 10”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9

Uchwycenie wszystkich zaostrzeń jest główną siłą tego badania i znaleźliśmy bardzo stałą korzyść z podwójnej terapii rozszerzającej oskrzela w zmniejszaniu zaostrzeń wszystkich ciężkości. Analizy post hoc danych z badań schematów glikokortykosteroidów wziewnych LABA dla POChP sugerują, że te schematy są bardziej korzystne w zmniejszaniu częstości zaostrzeń u pacjentów ze zwiększoną liczbą eozynofili we krwi (np. .2%) niż u pacjentów z mniejszą liczbą granulocytów kwasochłonnych .20-22 Sugeruje to, że większa liczba eozynofili może być związana z większą odpowiedzią na wziewne glikokortykosteroidy. Dlatego też badanie FLAME dokonało prospektywnej oceny związku między liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi a wynikami zaostrzeń. W obu podgrupach pacjentów z liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi mniejszą niż 2% i podgrupą pacjentów z liczbą 2% lub większą częstość zaostrzeń o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim oraz wszystkich zaostrzeń była istotnie niższa w grupie przyjmującej indakaterol-glikopironium niż w grupa salmeterol-flutikazon, co sugeruje, że schemat LABA-LAMA jest bardziej skuteczny w zmniejszaniu częstości zaostrzeń niż schemat glikokortykosteroidu wziewnego LABA w obu podgrupach eozynofili. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6

Górna granica 95% przedziału ufności dla stosunku częstości była mniejsza niż margines niezależności wynoszący 1,15, a zatem indakaterol-glikopironium wykazał nie gorsze działanie salmeterolu-flutikazonu w odniesieniu do rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. W zmodyfikowanej populacji, w której stosowano zamiar leczenia, ustalono również gorsze traktowanie (odsetek wszystkich zaostrzeń POChP, 3,59 [95% CI, 3,29 do 3,92] w grupie z indakaterolem glikopironium vs. 4,09 [95% CI, 3,75 do 4,46] w grupie leczonej grupa salmeterol-flutikazon, współczynnik szybkości 0,88, 95% CI, 0,82 do 0,94, P <0,001) (Figura 2A). Podobne wyniki zaobserwowano w dodatkowych analizach wrażliwości przeprowadzonych z dodaniem danych dotyczących zaostrzeń i czasu obserwacji od pacjentów, którzy przerywali leczenie wcześniej (dalsze szczegóły podano w Tabeli S4 i Rozdziale 4 w Dodatku Uzupełniającym). W analizie wtórnej pierwotnego wyniku, który został skorygowany dla wielokrotnego testowania, indakaterol-glikopironium wykazał wyższość salmeterolu-flutikazonu w zmniejszaniu rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6”