Wielkosc tego otworu jest normowana przez pierscieniowaty miesien okrezny gladki

Wielkość tego otworu jest normowana przez pierścieniowaty mięsień okrężny gładki- zwieracz odźwiernikowy (sphincter py loricue), o którym będzie jeszcze dalej wzmianka. Ostatnią częścią żołądka, nie wyosobniającą się na zwłokach, jest – szlak żołądkowy (via gastrica). Pod nazwą tą rozumiemy część ścian i światła żołądka, ciągnącą się od wpustu do odźwiernika wzdłuż krzywizny mniejszej. Według dość rozpowszechnionego poglądu szlakiem żołądkowym spływają ciecze bezpośrednio, najkrótszą drogą, z przełyku do dwunastnicy. Wobec brah anatomicznego wyosobnienia szlaku, należy go uważać za utwór przejściowy, związany ściśle ze stanem czynnościowym żołądka i z treścią połykanego pokarmu. Continue reading „Wielkosc tego otworu jest normowana przez pierscieniowaty miesien okrezny gladki”

Sluzówka zoladkowa

Śluzówka żołądkowa (mucosa gastrica), widziana od strony światła żołądka, wykazuje szereg fałdów podłużnych, ciągnących się od wpustu w kierunku odźwiernika. Fałdy te, zwane fałdami śluzówkowymi (plicae mucosae), ulegają wygładzeniu przy znaczniejszym wypełnieniu żołądka treścią pokarmową. Obecność tych fałdów świadczy, że śluzówka jest rozrośnięta jak gdyby -ponad- miarę, co jest niezbędne przy tak wielkich wahaniach w sianie wypełnienia żołądka. Sam proces fałdowania i wygładzania się jest umożliwiony dzięki obecności podśluzówki (submucosa) o wiotkim utkaniu. Zabarwienie śluzówki prawidłowej jest różowawe, żółtawe, a niekiedy popieliste. Continue reading „Sluzówka zoladkowa”

Blona surowicza

Błona surowicza po przyobleczeniu głównie wzdłuż obu krzywizn żołądka, oraz z warstwy wewnętrznej – okrężnej (oircularis), silnie grubiejącej w obrębie odźwiernika i tworzącej tam zwieracz odźwiernikowy (sphincter pyloricus). Do tych warstw podstawowych dołączają się często dodatkowe pasma mięśniowe, zazwyczaj o przebiegu włókien ukośnym. Zasadniczo mięśniówka żołądkowa jest mięśniówką gładką. O wyjątkach od tego prawidła będzie mowa dalej. Żołądek jest unaczyniony przez pięć źródeł tętniczych: a. Continue reading „Blona surowicza”

Tlawieniec

Tlawieniec (abomasue) stanowi ostatnią komorę, odpowiadającą części gruczołowej, a więc wydzielniczej żołądka. Jest on umieszczony pod księgami, na prawo od żwacza, i posiada kształt retortowaty. Trawieniec jest stosunkowo niewielki i przechodzi bez wyraźnej granicy w dwunastnicę. – Otwór księgowo-trawieńcowy (ostium. omaeoabomasicum) łączy księgi z trawieńcem, a wąski odźwiernik (pylorus) ze słabo rozwiniętym zwieraczem zapewnia komunikację trawieńca z dwunastnicą. Continue reading „Tlawieniec”

Dwunastnica

Dwunastnica (duodenum) jest pierwszym odcinkiem jelita cienkiego, zasługującym z wielu względów na wyodrębnienie . Omawiając żołądek, stwierdziliśmy, że jest on nie tylko zbiornikiem pokarmu, ale w równej mierze i gruczołem trawiennym, zamkniętym w ścianach żołądka i z tego powodu przyjmującym postać blaszkowatą. Podobnie i dwunastnica jest nie tylko przewodem, ale jednocześnie ośrodkiem gruczołotwórczym, tworzącym dwa niezwykle ważne gruczoły: wątrobę (hepar) i trzustkę (panoreas) . Obydwa te gruczoły, aczkolwiek zespolone z przewodem pokarmowym, nie są jednak wyłącznie gruczołami trawiennymi, pełnią bowiem ponadto i funkcje wewnątrzwydzielnicze, dokrewne, zasiąg więc ich działania obejmuje cały ustrój. Niewątpliwie było to jednym z powodów dla których zarówno wątroba jak i trzustka wyosobniły się ze ścian dwunastnicy, przyjmując postać narządów quasi samoistnych, które tylko swymi przewodami wydzielniczymi są nadal związane z podłożem macierzystym. Continue reading „Dwunastnica”

siec naczyniowa wewnatrzwatrobna

Ta krew odtrzewna musi poprzednio zetknąć się z komórką wątrobną, Obfita sieć naczyniowa wewnątrzwątrobna wskazuje, że narząd ten, wespół funkcje magazynowania krwi w przerwach między większymi wysiłkami fizycznymi. Umieszczenie wątroby między ź wrotną a Ż. czczą tylną umożliwia wywieranie przez nią wpływu na wchłonięty pokarm (II p. magazynowanie tłuszczów i węglowodanów) oraz niweczenie jadów, powstających w przewodzie pokarmowym. Tutaj tworzy się również fibrynogen, nadający krwi krzepliwość oraz mocznik, przekazywany następnie nerkom. Continue reading „siec naczyniowa wewnatrzwatrobna”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6

Górna granica 95% przedziału ufności dla stosunku częstości była mniejsza niż margines niezależności wynoszący 1,15, a zatem indakaterol-glikopironium wykazał nie gorsze działanie salmeterolu-flutikazonu w odniesieniu do rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. W zmodyfikowanej populacji, w której stosowano zamiar leczenia, ustalono również gorsze traktowanie (odsetek wszystkich zaostrzeń POChP, 3,59 [95% CI, 3,29 do 3,92] w grupie z indakaterolem glikopironium vs. 4,09 [95% CI, 3,75 do 4,46] w grupie leczonej grupa salmeterol-flutikazon, współczynnik szybkości 0,88, 95% CI, 0,82 do 0,94, P <0,001) (Figura 2A). Podobne wyniki zaobserwowano w dodatkowych analizach wrażliwości przeprowadzonych z dodaniem danych dotyczących zaostrzeń i czasu obserwacji od pacjentów, którzy przerywali leczenie wcześniej (dalsze szczegóły podano w Tabeli S4 i Rozdziale 4 w Dodatku Uzupełniającym). W analizie wtórnej pierwotnego wyniku, który został skorygowany dla wielokrotnego testowania, indakaterol-glikopironium wykazał wyższość salmeterolu-flutikazonu w zmniejszaniu rocznej szybkości wszystkich zaostrzeń POChP. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 6”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9

Uchwycenie wszystkich zaostrzeń jest główną siłą tego badania i znaleźliśmy bardzo stałą korzyść z podwójnej terapii rozszerzającej oskrzela w zmniejszaniu zaostrzeń wszystkich ciężkości. Analizy post hoc danych z badań schematów glikokortykosteroidów wziewnych LABA dla POChP sugerują, że te schematy są bardziej korzystne w zmniejszaniu częstości zaostrzeń u pacjentów ze zwiększoną liczbą eozynofili we krwi (np. .2%) niż u pacjentów z mniejszą liczbą granulocytów kwasochłonnych .20-22 Sugeruje to, że większa liczba eozynofili może być związana z większą odpowiedzią na wziewne glikokortykosteroidy. Dlatego też badanie FLAME dokonało prospektywnej oceny związku między liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi a wynikami zaostrzeń. W obu podgrupach pacjentów z liczbą granulocytów kwasochłonnych we krwi mniejszą niż 2% i podgrupą pacjentów z liczbą 2% lub większą częstość zaostrzeń o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim oraz wszystkich zaostrzeń była istotnie niższa w grupie przyjmującej indakaterol-glikopironium niż w grupa salmeterol-flutikazon, co sugeruje, że schemat LABA-LAMA jest bardziej skuteczny w zmniejszaniu częstości zaostrzeń niż schemat glikokortykosteroidu wziewnego LABA w obu podgrupach eozynofili. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 9”

FDA i rozporządzenie w sprawie wyrobów tytoniowych

Wkrótce Senat USA zagłosuje nad projektem ustawy1, który ma bezprecedensowe implikacje dla zdrowia narodu amerykańskiego. Ustawa po raz pierwszy przyzna organowi ds. Żywności i leków (FDA) uprawnienia do regulowania wyrobów tytoniowych. Pod koniec lipca Izba uchyliła wersję ustawy w sposób weryfikujący, ale oczekuje się, że głosowanie w Senacie będzie znacznie bliższe. Prezydent George W. Continue reading „FDA i rozporządzenie w sprawie wyrobów tytoniowych”