Wzmozone powstawanie przeciwcial

Wzmożone powstawanie przeciwciał, które jest znacznie sprawniejsze u zwierząt uodpornionych niż u normalnych, jest wyrazem zmienionego oddziaływania tkanek i gotowości obronnej ustroju na powtórne zakażenia. Można o tym sądzić z odczynów serologicznych. Jeżeli np. miano aglutynacyjne (największe rozcieńczenie surowicy, kiedy ujawnia się jeszcze aglutynacja) dla duru brzusznego wynosiło 1:80 u ludzi, którzy nie chorowali na dur brzuszny, lecz zostali przeciw niemu szczepieni, to u ludzi, którzy dawno chorowali na dur brzuszny, szczepienie ochronne wywołuje . podniesienie się miana aglutynacyjnego do 1:640. Continue reading „Wzmozone powstawanie przeciwcial”

Odpornosc bierna

Odporność bierna Prócz odporności czynnej istnieje jeszcze inna odporność, mianowicie odporność bierna. Powstaje ona po wprowadzeniu do ustroju przeciwciał, które wytworzyły się w innym ustroju. Te przeciwciała, powstałe w innych zakażonych ustrojach, przenosimy z surowicą krwi do takiego ustroju, w którym chcemy przeciwdziałać samym zarazkom lub ich jadom. Odporność bierna jest więc odpornością humoralną i może być wrodzona, czyli nabyta w życiu płodowym. W tych razach przeciwciała znajdujące się we krwi matki przechodzą do ustroju płodu. Continue reading „Odpornosc bierna”

Tlawieniec

Tlawieniec (abomasue) stanowi ostatnią komorę, odpowiadającą części gruczołowej, a więc wydzielniczej żołądka. Jest on umieszczony pod księgami, na prawo od żwacza, i posiada kształt retortowaty. Trawieniec jest stosunkowo niewielki i przechodzi bez wyraźnej granicy w dwunastnicę. – Otwór księgowo-trawieńcowy (ostium. omaeoabomasicum) łączy księgi z trawieńcem, a wąski odźwiernik (pylorus) ze słabo rozwiniętym zwieraczem zapewnia komunikację trawieńca z dwunastnicą. Continue reading „Tlawieniec”

Sluzówka, ogladana od strony swiatla jelitowego, nie jest gladka

Szczegóły, które charakteryzują wyłącznie dwunastnicę, będą odpowiednio zaznaczone. Śluzówka, oglądana od strony światła jelitowego, nie jest gładka, lecz wykazuje-fałdy okrężne (plicae circulares Kerringi), które w rzeczywistości posiadają przebieg lekko spiralny. Mają one za zadanie zwiększenie powierzchni jelita oraz zapobiegają zbyt szybkiemu przesuwaniu się treści pokarmowej. Fałdy okrężne spotkamy i w jelicie cienkim. Powierzchnia śluzówki jest wysłana nabłonkiem jednowarstwowym walcowatym, wykazującym od strony światła jelita charakterystyczny- brzeżek (c ticu la) , stanowiący cechę swoistą nabłonka jelitowego. Continue reading „Sluzówka, ogladana od strony swiatla jelitowego, nie jest gladka”

Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha

Drugą kategorią gruczołów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechującą całe jelito cienkie, są gruczoly Liibenkiicha (glae. interstitiales Lieberbiilini). Są to gruczoły cewkowe zawierające w swych odcinkach przydennych komórki wydzielnicze, zwane Komorkami Panetha. Wytwarzają one wydzielinę trawienną – sok jelitowy (succus entericus), wyposażony we wszystkie rodzaje zaczynów (erepsyna, lipaza, amylaza, maltaza, laktaza itp. ) Dwunastnica, podobnie jak i całe jelito cienkie, jest jednak nie tylko narządem wydzielniczym, lecz w równej mierze pełni ponadto funkcje chłonne. Continue reading „Druga kategoria gruczolów dwunastnicy, w tym jednak przypadku cechujaca cale jelito cienkie, sa gruczoly Liibenkiicha”

W dalszym ciagu tkanka zarodkowa róznicuje sie w dwóch kierunkach

W dalszym ciągu tkanka zarodkowa różnicuje się w dwóch kierunkach. Przede wszystkim powstają – pęcherzyki trzyustkowe (acini pancreatici), wytwarzające sok trzustkowy, wlewający się przewodami trzustkowymi do dwunastnicy. Następnie wyosobniają się gromady komórek, zatracające związek z przewodami wydzielniczymi trzustki i tworzące tzw. –wysepki Langenhausa (insulae Langerhansi), stanowiące część dokrewną 1) trzustki. Z powyższych uwag wstępnych należy zapamiętać szczegóły następujące: 1) trzustka jest gruczołem, zarówno zewnątrzwydzielniczym (pęcherzyki trzustkowe), jak i gruczołem dokrewnym (wysepki Langerhansa); 2) wydzielina trzustki uchodzi zasadniczo dwoma przewodami do dwunastnicy: przewodem Wirsunga i przewodem dodatkowym (nie zawsze); 3) przewód Wirsunga wykazuje związek z przewodem wydzielniczym wątroby , umotywowany rozwojem osobniczym. Continue reading „W dalszym ciagu tkanka zarodkowa róznicuje sie w dwóch kierunkach”

Perspektywa bazująca na rejestrze, aktywny nadzór nad bezpieczeństwem urządzeń medycznych ad 8

Ograniczona liczba współzmiennych, które zostały wybrane do włączenia do modelu skłonności, mogłaby przyczynić się do takiego szczątkowego zakłócenia, chociaż strategia wyboru współzmiennych, która była stosowana w tym badaniu, chroniła przed przeuczeniem modeli. Ponadto, ważne zmienne kliniczne, takie jak anatomiczne położenie miejsca nakłucia, mogły przyczynić się do zakłócenia obserwowanych zależności, ale informacje o takich zmiennych nie były dostępne w rejestrze CathPCI. Mimo że czas obserwacji po zabiegu PCI był ograniczony do zdarzeń wewnątrzszpitalnych, spodziewane niepożądane zdarzenia zwykle miałyby miejsce podczas hospitalizacji z indeksu. Próbowaliśmy ocenić resztkowe zakłócenia za pomocą kilku analiz wrażliwości post hoc. Chociaż zbiór danych był duży, tylko niewielki procent brakujących danych (<0,04%) był przypisany za pomocą prostego imputacji i przy użyciu wielu zmiennych normalnego imputacji. Continue reading „Perspektywa bazująca na rejestrze, aktywny nadzór nad bezpieczeństwem urządzeń medycznych ad 8”

Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 5

Pacjenci zostali włączeni do analizy bezpieczeństwa w odniesieniu do leczenia, które otrzymali; jeden pacjent, który został przydzielony do grupy salmeterol-flutikazon, błędnie otrzymywał indakaterol-glikopironium przed przerwaniem leczenia. Pacjenci, którzy przerwali leczenie w trakcie leczenia z powodu problemów technicznych, byli z jednego miejsca, które zostało zamknięte przedwcześnie. Pacjenci wykluczeni z analizy na podstawie protokołu mogą być liczeni z więcej niż jednego powodu wykluczenia. W okresie dociekania 3,6% pacjentów przerwało leczenie z powodu zaostrzenia. W sumie randomizowano 3362 pacjentów; 1680 zostało przypisanych do grupy indakaterologlikopironium, a 1682 do grupy salmeterol-flutikazon. Continue reading „Indakaterol-glikopironium w porównaniu z salmeterolem-flutikazonem na POChP ad 5”

Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A.

Rozwój neutralizujących alloprzeciwciał czynnika VIII (inhibitorów) u pacjentów z ciężką hemofilią A może zależeć od koncentratu stosowanego w terapii zastępczej. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane badanie w celu oceny częstości występowania inhibitorów czynnika VIII u pacjentów leczonych czynnikiem VIII pochodzącym z osocza zawierającym czynnik von Willebranda lub rekombinowany czynnik VIII. Pacjenci, którzy spełniali kryteria kwalifikacyjne (płeć męska, wiek <6 lat, ciężka hemofilia A, i nie było wcześniej żadnego leczenia koncentratem czynnika VIII lub tylko minimalne leczenie składnikami krwi) włączono do 42 miejsc.
Wyniki
Spośród 303 pacjentów poddanych badaniu przesiewowemu 264 poddano randomizacji, a 251 przeanalizowano. Inhibitory rozwinęły się u 76 pacjentów, z których 50 miało inhibitory o wysokim mianie (.5 jednostek Bethesda). Continue reading „Randomizowane badanie czynnika VIII i neutralizujących przeciwciał w hemofilii A.”

Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad

S1 w dodatkowym dodatku, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .1-8 Wiele (lub podwójna) diagnoza molekularna obejmuje więcej niż jedną diagnozę kliniczną i więcej niż jedno locus genetyczne (ryc. 1), z których każda dokonuje oddzielnej segregacji. Diagnostyczne sekwencjonowanie całego egzema daje możliwości dostarczenia wglądu w związki między zmiennością genomową multilocus a chorobą. W kilku badaniach serii pacjentów odnotowano występowanie wielu diagnoz molekularnych w pojedynczym genomie w 3,2 do 7,2% przypadków, w których przeprowadzono diagnostykę molekularną, ale dane na temat tego zjawiska z serii dużych przypadków i związanych z nimi konsekwencji klinicznych nie ma (Tabela 9-13 Tutaj opisujemy dużą skalę analizy klinicznej z udziałem pacjentów z wieloma diagnozami molekularnymi i analizą ich fenotypów przy użyciu ustrukturyzowanej ontologii fenotypowej.
Metody
Populacja pacjentów
Przeprowadziliśmy retrospektywną analizę obejmującą 7374 niespokrewnionych pacjentów, którzy zostali skierowani do naszego laboratorium diagnostycznego do analizy sekwencji całego e-genu opartej wyłącznie na próbach lub trio w okresie od października 2011 r. Continue reading „Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad”