Poza pepsyna i kwasem solnym zawiera on – kathepsyne

Poza pepsyną i kwasem solnym zawiera on – kathepsynę, a u młodych – chymozynę, w obrębie części odźwiernikowej żołądka różnią od gruczołów dennych, że nie posiadają komórek okładzinowych, a więc nie wytwarzają kwasu solnego. Zróżnicowanie się śluzówki żołądkowej na kilka stref gruczołowych o odmiennym charakterze gruczołowym przemawia za tym, że żołądek, o najprostszej nawet budowie, jest w rzeczywistości narządem złożonym. Istotnie, podczas gdy w strefie wpustowej treść pokarmowa wykazuje odczyn zasadowy i podlega tutaj trawieniu amylolitycznemu (ptialina śliny) i trawieniu za pośrednictwem zaczynów roślinnych, to w strefie dennej treść pokarmowa, układająca się warstwami w miarę przybywania coraz nowych kęsów, podlega zakwaszeniu i trawieniu proteolitycznemu . W strefie odźwiernikowej miazga pokarmowa w dalszym ciągu pozostaje pod wpływem pepsyny i kwasu solnego, ale podlega tutaj gruntownemu wymieszaniu, dzięki perystaltyce silnika odźwiernikowego-. Do stref powyższych dochodzi jeszcze u roślinożerców – strefa przedsionkowa, stanowiąca rezerwat żołądkowy, umożliwiający oddziaływanie na pokarm zaczynu ślinowego przez czas dłuższy. Continue reading „Poza pepsyna i kwasem solnym zawiera on – kathepsyne”

Pierwszym objawem róznicowania sie zoladka u plodu jest zachylkowe uwypuklenie sciany grzbietowej

Komorami żołądkowymi narostkowców są-żwacz (rumen. ), – czepiec (reticutum),-księgi (omasus) i część gruczołowa-trawieniec (abomasus) . Zgodnie z nazwą, jedynie ten ostatni, tj. trawieniec, jest częścią gruczołową żołądka. W rozwoju osobniczym (można przypuszczać, że i w rozwoju rodowym) żołądek Przeżuwaczy przedstawia się u zarodka podobnie jak i u innych ssaków, a mianowicie posiada kształt wrzecionowatego rozszerzenia, znajdującego się między zaczątkiem przełyku, a zawiązkiem dwunastnicy . Continue reading „Pierwszym objawem róznicowania sie zoladka u plodu jest zachylkowe uwypuklenie sciany grzbietowej”

Okolica zwacza

Na przedzie, na pograniczu z czepcem, poprzez ścianę górną otwiera się przetyk. Okolica żwacza wyosobnia się tutaj lekko, jako- przedsionek żwaczowy (atrium ruminis), Koniec tylny żwacza jest rozszczepiony za pośrednictwem głębokiego, poziomego – wcięcia tylnego (incisura post. ) na dwa obszerne zachyłki: – worek górny(saccus sup. ) i worek dolny (saccus inf. ). Continue reading „Okolica zwacza”

Czesc wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem koncowym dwunastnicy

Część wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem końcowym dwunastnicy. Istotnie, wygina się ona teraz po raz trzeci w – zgięciu tylnym (flexura posterior, przechodząc na stronę lewą ciała, następnie zmierza ku przodowi, jako – część dogłowowa (pars anterersa), i kończy się w okolicy lewej nerki, u zagięcia dwunastniczo-czczego (flexura duodeno-jejunalis). W ten sposób u wymienionych ssaków dwunastnica kształtuje się pod postacią trzech kolejnych pętli (ansae duodeni), przy czym pierwsza z tych pętli, najlepiej wyrażona, obejmuje swą wklęsłością część trzustki. U różnych ssaków dosyć niejednolicie przedstawia się również stosunek otrzewnej do dwunastnicy. Podczas gdy u Hominidae i w ogóle u Primates dwunastnica jest jelitem bezkrezkowym, to u Ungulata posiada ona krezkę krótką, a u Carnirora natomiast – klezka dwunastnicza (rnesoduodenum ) jest silnie rozwinięta. Continue reading „Czesc wsteczna nie jest jeszcze odcinkiem koncowym dwunastnicy”

jelito cienkie

Wytwarzają one pepsynę. Warto tutaj zauważyć, że pod względem charakteru odczynu treści pokarmowej w dwunastnicy należy rozróżnić dwa zasadnicze odcinki: – odcinek o odczynie kwaśnym, obejmujący część ograniczoną z jednej strony odźwiernikiem, a z drugiej ujściami przewodów wydzielniczych wątroby i trzustki (p. niżej) i – odcinek zasadowy, odpowiadający pozostałej części dwunastnicy i rozciągający się następnie również na jelito cienkie. Pod wpływem jonów wodorowych nabłonek odcinka kwaśnego wytwarza zaczyn, zwany enterokinaą, która pobudza czynność trypsyny trzustkowej, oraz hormon, zwany sekretyną, który po wchłonięciu przez naczynia krwionośne pobudza drogą krwiobiegu trzustkę, a po części i wątrobę. Wymieniona właściwość dwunastnicy, tj. Continue reading „jelito cienkie”

Trzustka rozwija sie z trzech zaczatków

Trzustka rozwija się z trzech zaczątków, powstających z pączkującego nabłonka dwunastnicy. Jednym z tych zaczątków jest zawiązek trzustkowy grzbietowy (pancreas do rsale), wrastający między obydwie blaszki krezki żołądkowej grzbietowej. Po stronie brzusznej dwunastnicy zwiastunem początku tworzenia się wielkich gruczołów dwunastniczych jest ukazanie się wgłębienia, które nazywamy – zatoką wątrobą (sinus hepaticus). Jak z samej nazwy wynika, stanowi ona ośrodek wątrobotwórczy. W bezpośrednim jej sąsiedztwie powstają dwa, symetrycznie położone pączkowania nabłonka, tworzące – z a wiązek trzustkowy brzuszny prawy (pancreas ventrale dext. Continue reading „Trzustka rozwija sie z trzech zaczatków”

Niedobór odporności dla dorosłych w Tajlandii i na Tajwanie AD 3

Grupa 5 były anonimowymi dawcami krwi, którzy zostali zapisani z jednego miejsca w Tajlandii i na Tajwanie. Wyrazili świadomą pisemną zgodę i zostali wynagrodzeni za ich udział. W grupie 5 zarejestrowano tylko wiek, płeć, rasę lub grupę etniczną; Testy na HIV nie zostały przeprowadzone. Kliniczne testy laboratoryjne i immunofenotypowanie
Próbki krwi oddzielano w każdym miejscu lokalnym w jednojądrzastych komórkach osocza i krwi obwodowej (PBMC) za pomocą wirowania w gradiencie gęstości. Continue reading „Niedobór odporności dla dorosłych w Tajlandii i na Tajwanie AD 3”

Niedobór odporności dla dorosłych w Tajlandii i na Tajwanie AD 8

Próbki osocza z autoprzeciwciałami anty-interleukin-1 nie hamowały aktywności interleukiny-4. Pacjenci bez autoprzeciwciał przeciwko interferonowi.
W sumie 12 pacjentów nie miało autoprzeciwciał przeciwko interferonowi ?: 10 pacjentów, którzy mieli samą nietransferynową infekcję prątkami (w grupie 1) i 2 pacjentów, którzy mieli inne infekcje oportunistyczne (w grupie 2). Spośród 10 pacjentów z grupy 1, 6 miało rozsiewaną chorobę prątkową ograniczoną do węzłów chłonnych, a 3 miało chorobę rozsianą ograniczoną do kości; u 5 z 10 pacjentów infekcja została wyleczona przed rejestracją. Continue reading „Niedobór odporności dla dorosłych w Tajlandii i na Tajwanie AD 8”

Rogowacenie słoneczne AD 7

Przebieg czasowy średniej złożonej. Złożony wynik reakcji miejscowej skórnej jest sumą sześciu indywidualnych wyników punktowych lokalnej reakcji skórnej (które wahają się od 0 do 4, z wyższymi liczbami wskazującymi na bardziej poważne reakcje), obliczanych podczas każdej wizyty studyjnej dla każdego pacjenta, z maksymalną liczbą wynik mieszany 24. W przypadku badań dotyczących tułowia lub kończyn pacjentów oceniano w dniach 1, 3, 8, 15, 29 i 57; w przypadku badań twarzy i skóry głowy pacjentów oceniano w dniach 1, 4, 8, 15, 29 i 57. I słupki wskazują błędy standardowe. Continue reading „Rogowacenie słoneczne AD 7”

Rogowacenie słoneczne AD 6

W grupie otrzymującej ingenol mebutat u 42,2% pacjentów stwierdzono keratozy aktynowe w leczonym obszarze w 57. dniu leczenia, w porównaniu z 3,7% pacjentów w grupie placebo (p <0,001). Częściowy klirens zaobserwowano u 63,9% pacjentów w grupie otrzymującej mebutat ingenolu, w porównaniu z 7,4% pacjentów w grupie placebo (p <0,001). U pacjentów leczonych ingenolem mebutatem stwierdzono zmniejszenie o 83% wartości początkowej liczby rogowacenia słonecznego w porównaniu z 0% u osób otrzymujących placebo (ryc. Continue reading „Rogowacenie słoneczne AD 6”